Moe, een grieperig gevoel, keelpijn, hoesten, een lijf dat niet meewerkt en om hulp moeten vragen. Dat veroorzaakte een coronabesmetting bij mij begin december. Het was even schrikken. Ik had geen idee waar ik het opgelopen had en geen idee wat het virus met mijn lichaam zou gaan doen.

 

De ervaringen en ongemakken van ziek-zijn brachten me terug in de tijd van 2003. In dat jaar werd bij mij reumatoïde artritis geconstateerd. Door deze chronische aandoening ontstaan er gewrichtsontstekingen. Het is een auto-immuunziekte waarbij mijn afweersysteem zich tegen mijn eigen lichaam keert.

Ik zat al een tijd niet lekker in mijn vel en ervaarde veel stress op mijn werk. Ik was altijd een bezig bijtje en stelde hoge eisen aan mezelf. Ik werkte als grafisch ontwerper bij een designbureau en het lukte me niet meer om met mijn creatieve inzet tot goede ontwerpen te komen. Ik kreeg ademhalingsproblemen en was ontzettend moe en had depressieve gevoelens. Uiteindelijk moest ik toegeven dat het niet meer lukte. Met een burn-out belandde ik thuis op de bank. Ik vermoed dat dit één van de redenen was dat de reuma zich manifesteerde in mijn lichaam. Het zorgde er letterlijk voor dat ik tot stilstand kwam. De reuma manifesteerde zich in mijn gewrichten. Het begon met pijn in mijn vingers. Later kwamen daar ook mijn polsen, knieën, voeten en schouders bij.

 

Onzekerheid

Dagenlang zocht ik op internet naar informatie. Welke behandelingen zijn er? Kom ik er ooit nog van af? Zal ik in een rolstoel belanden? Zal ik kinderen kunnen krijgen? Wat betekent deze ziekte? Wie ben ik nu ik niet meer gezond ben? Vragen die me angstig deden kijken naar de toekomst.

 

Kwetsbaarheid

Waar ik ook moeite mee had was hulp vragen en hulp accepteren. Ik was 33 jaar, in de bloei van mijn leven. Ineens deed mijn lichaam niet meer wat ík wilde. Ik werd afhankelijk van mijn partner, familie en vrienden. Bij de kleinste handelingen, een pot opendraaien of aan- en uitkleden moest ik hulp vragen. Het frustreerde me enorm en soms was ik echt wanhopig en voelde ik me enorm kwetsbaar.

Dat wilde ik allemaal niet. Ik wilde sterk en krachtig en zelfverzekerd zijn. Het moment dat een psycholoog tegen me zei dat kwetsbaarheid ook iets moois in zich heeft herinner ik me nog goed. Ze zei dat kwetsbaarheid je leert te ontvangen en dankbaar te zijn voor de mensen om je heen die je met alle liefde willen ondersteunen. Dat het waardevol kan zijn je emoties te uiten, wat voor opluchting zorgt en dat je zo de ziekte kunt verwerken. Dat kwetsbaarheid zorgt voor een sterkere relatie met mensen waar je van houdt. Omdat anderen zich dan ook uitgenodigd voelen hun gevoelens te delen met jou wat voor herkenbaarheid, vertrouwen en verbinding zorgt.

 

Acceptatie

Ik geloofde dat mijn reuma en mijn burnout me iets wilden vertellen. Ze zorgden ervoor dat ik werd gedwongen naar binnen te keren. Hoe heeft het zover kunnen komen? Wat was de diepere betekenis van dit keerpunt in mijn leven?

Ik ging in therapie en volgde workshops waarin ik leerde me bewust te worden van mijn gedachten en patronen. Ik zag in dat ik vaak reageerde vanuit overlevingsmechanismen die ik als kind had gecreëerd maar nu, als volwassene, niet meer nodig had. Door lichaamswerk kwam ik in contact met mijn gevoelsleven en leerde ik mijn emoties te uiten. Ik leerde beter voor mijn lichaam en geest te zorgen door meditatie te beoefenen en gezond te eten.

Langzaamaan leerde ik de authentieke Marian kennen en het lukte me steeds beter vanuit die plek te leven. Het was bevrijdend rust te vinden in de situatie en te kijken naar mogelijkheden en oplossingen en wat wél kan. Hierdoor kreeg ik weer grip op mijn leven. Samen met goede medicatie en een gezonde levensstijl heeft dit ervoor gezorgd dat ik uiteindelijk na een aantal jaren mijn ziekte kon accepteren. Ik sta weer positief in het leven en voel me krachtig. Ik heb een heerlijk gezin en lieve familie en vrienden en ben dankbaar voor zinvol werk wat ik mag doen.

 

Dankbaarheid

Terug naar mijn coronabesmetting. Ik heb me wel even zorgen gemaakt om de ontwikkeling van het virus in mijn lichaam. Ik had inmiddels zoveel verschillende verhalen gehoord. De één fietst er zo doorheen en de ander ervaart nog maandenlang vervelende klachten of komt terecht op de IC. Gelukkig heb ik me maar 2 dagen wat grieperig gevoeld en verder was het eigenlijk een flinke verkoudheid. De eerste 5 dagen bracht ik, in quarantaine, in mijn slaapkamer door. Mijn telefoon, computer en boekjes binnen handbereik, maar toch was het behoorlijk saai. Toen bleek dat mijn man en zoon ook besmet waren kon ik de rest van de quarantainetijd samen met hen doorbrengen. Ik mocht me weer vrij bewegen door ons huis.

Onze lieve buurman bracht ons elke dag onze boodschappen. Vrienden en familieleden belden, appten en stuurden kaarten en bloemen. Gelukkig herstelden we alle drie weer vrij snel. Ik heb in deze periode mogen ervaren dat we als gezin sterk zijn. We voerden gesprekken over angst, hoop, ziekte, over afhankelijk zijn, en over hoe het ook had kunnen verlopen.

Gelukkig hebben mijn partner en ik al eens gesproken over wat te doen als we in een levensbedreigende situatie komen waarin we zelf niet meer kunnen meebeslissen. En toch hebben we dit gesprek weer eens gevoerd. Gewoon nog eens elkaars standpunten en gevoelens hierover horen. Het brengt ons dichter bij elkaar en maakt ons dankbaar voor hetgeen we samen hebben.

 

Kleine en grote uitdagingen

Hoe je omgaat met een ziekte is voor iedereen anders. De een wil er veel over praten, de ander juist niet. Sommigen gaan in de vechtstand, anderen in een slachtofferrol. Het ene is niet beter dan het andere. Het gaat erom dat je uiteindelijk een manier vindt om te gaan met deze nieuwe situatie. Als een generale repetitie voor de allerlaatste ultieme uitdaging: het leven en alles wat je dierbaar is, loslaten.

Heb je behoefte hierover te praten? Neem dan contact met me op.

marian@mariansterke.nl