Het moment waarop we in het ziekenhuis zaten bij de geriater kan ik nog goed herinneren. Mijn moeder had al vaker aangegeven dat er iets ‘niets goed was’ in haar hoofd. Ze ging naar de huisarts waar ze meerdere malen verschillende testjes deed. Elke keer was er niets verontrustends te vinden. Ja, ze werd wat ouder, dus daar zou het wel mee te maken hebben.

Alzheimer

Totdat ze bij de geriater zat. Hij constateerde wel degelijk dat er iets mis was. Hij vertelde haar dat ze Alzheimer had. Dus toch. Ze had echt wel door dat er iets mis was. Wat de ziekte Alzheimer in de praktijk allemaal zou betekenen, daar hadden we geen flauw benul van.

Inleveren van vrijheid

Al snel ondervonden we de gevolgen van meneer Alzheimer. Angst, verdriet, onzekerheid, stress en ongeloof. Er vond een transformatie plaats van volop in het leven staan naar een steeds kleinere omgeving. Waar mijn moeder eerst een druk sociaal leven had met meerdere hobby’s zat ze nu steeds vaker thuis. Stukje bij beetje leverde ze haar vrijheid in. Niet meer kaarten, niet meer zingen in het koor, niet meer dansen en niet meer fietsen.

Opname in verpleeghuis

Door de vertrouwde aanwezigheid van familie en lieve vrienden kon zij haar verdriet delen. Maar uiteindelijk wisten wij natuurlijk niet hoe het echt voelt om steeds minder grip op je omgeving te hebben. In een korte tijd raakte ze zo verward dat zelfs haar huis waar ze 20 jaar woonde niet meer als veilige voelde. De zorg voor haar thuis was voor mijn vader niet meer te doen. Een opname in het verpleeghuis was uiteindelijk onvermijdelijk. Wat een moeilijke en verdrietige beslissing was dat.

Rust en veiligheid

In het verpleeghuis werd ze met veel zorg en liefde omringd. Ze was in goede handen, maar men kon niet voorkomen dat ze hard achteruitging. Het praten werd lastiger en steeds vaker wist ze niet precies wie we waren. Ik voelde dat ze steeds verder van me weg dreef. Er waren geen woorden meer maar enkel het vasthouden van haar, waardoor ze mij aan haar zij voelde. En dat gaf rust en geborgenheid.

Waken

In de laatste dagen toen mijn zus en ik bij haar gingen waken voelde ik dat we gedragen werden door een grotere kracht. De klok werd stilgezet. Mijn moeder bepaalde het tempo en wij, de familie, volgden. We zorgden voor een rustige, serene omgeving en beperkten het bezoek. Er werd gelachen en gehuild. De laatste woorden van dankbaarheid werden gefluisterd en we gaven haar toestemming om te gaan. Het stervensproces kon zich rustig voltrekken. Het klopte gewoon.

Laatste adem

Wij als gezin zaten aan haar bed toen ze haar laatste adem uitblies. Het was mooi, intens, bijzonder, verdrietig, mysterieus en waardevol. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik ook die laatste dagen van haar leven bij haar kon zijn.

Wil je meer informatie over hoe je kan zorgen voor een naaste die dementie heeft? Lees dan ook mijn blog: 5 waardevolle tips voor zorg bij dementie.